AFSCHEID

Twee jaar geleden nam je afscheid van moeder
na een lange lijdensweg.
Met onzichtbare draden ben je met haar verbonden
haar loslaten deed veel pijn, gaf ook berusting, na haar pijn.
Als je bij haar was pakte je haar hand en zei, lief toetje,
ik ben het, zei je nog, de mooiste, de knapste en de liefste
van het hele span.

Ze keek je aan, een scheef glimlachje rond haar mond.
Jij zag haar vermoeide ogen en streelde zacht haar wangen,
in alles probeerde jij haar op te vangen.
Je begreep haar stille verdriet, machteloos, echt helpen kon je niet.
Jouw nabijheid vond ze fijn, jij zult altijd haar Gemma zijn.
Je leeft nu in herinnering aan jouw mam, die voorgoed
afscheid nam.

Ze heeft haar plaats gevonden, waar ze rust heeft
en het vredig is en dat Gemmeke hoop ik
heelt een klein beetje alle wonden.

Veel Liefs
Marijke